[SF YeHyuk] Love is not forget.

posted on 17 Jan 2010 12:10 by fanfic-suju

SHORT FICTION YeHyuk – Love is not forget.
Actor : Yesung X Eunhyuk
Author : lolita



 

“พี่เยซอง ..”

“อะไร?”

“สนใจผมบ้างสิ!”

ทันทีที่ประโยคนั้นจบลง หมอนสีขาวนุ่ม ๆ ก็ถูกปาลอยลิ่วไปทางคนหน้ากลมที่กำลังนั่งอยู่หน้าคอมพิวเตอร์ทันที มือหนายกขึ้นคว้าหมับก่อนที่มันจะโดนหัวตัวเอง คนตัวเล็กที่นั่งอยู่บนเตียงลงไปนอนกลิ้งพลางชักดิ้นชักงอเหมือนเด็ก ๆ

“อย่าทำแบบนั้นได้ไหม?” เยซองเอ่ยขึ้น ร่างบางเด้งตัวพรวดขึ้นมามองตาขวาง

“ทำไม!”

“มันเหมือนคนปัญญาอ่อนน่ะสิฮยอกแจ”

“พี่เยซอง!”

ร่างบางทำหน้าหงิกงอ ก่อนจะพองลมจนแก้มป่องแล้วมองหน้าคนหน้ากลมเขม็ง แต่คนอย่างเยซองก็ไม่ได้สนใจ หันหน้ากลับเข้าหาคอมพิวเตอร์ นั่งกวาดตามองไซของตัวเองต่ออย่าเพลิดเพลิน

“วัน ๆ เอาแต่เล่นอินเตอร์เน็ตแล้วก็อัพไซบอกว่าว่าง” ฮยอกแจนอนลงไปบนเตียงนุ่มแล้วบนขึ้นมาอีก แต่เยซองก็ยังไม่ได้สนใจ เอาแต่เงียบแล้วกดเข้าไปดูอย่างอื่น

“ถ้าพี่ว่างขนาดนั้น ..” ร่างบางเอ่ยเสียงแผ่ว เยซองชะงักมือที่เลื่อนเม้าส์ทันที

“ถ้าว่างมากขนาดนั้นทำไมไม่สนใจผมบ้างล่ะ!” ฮยอกแจเอ่ยเสียงดังลั่น คราวนี้คว้าหมอนอีกอันปาใส่หัวกลม ๆ ของคนที่นั่งอยู่หน้าคอมอย่างแม่นยำ

“เหงารึไง?” เยซองหันมาถาม ดวงตาคมจ้องมองฮยอกแจจนร่างบางต้องก้มหน้าลงแล้วไม่ยอมตอบ

“หรือว่างอนพี่อีก” เยซองเอ่ยจบก็ลุกจากเก้าอี้เดินไปหาฮยอกแจที่นั่งอยู่บนเตียง

“เปล่า .. ผมไปที่ห้องแล้วดีกว่า”

แต่ยังไม่ทันที่ฮยอกแจจะลุกเดินออกไป เยซองกลับดึงข้อมือบางนั่นแล้วใช้แรงเล็กน้อย ร่างของฮยอกแจก็ลอยลิ่วลงบนเตียงอีกครั้ง พวงแก้มใสแดงเรื่อเมื่อเห็นว่าเยซองมองอยู่

“มานั่งข้าง ๆ พี่สิ” ฮยอกแจลุกขึ้นอย่างว่าง่าย กระโดดขึ้นนั่งบนเตียงแล้วกระเถิบไปหาเยซอง

“งอนเหรอ?” เยซองยื่นหน้าเข้าไปไกลแล้วถามเสียงนุ่ม ฮยอกแจผลักใบหน้านั่นออกห่าง

“เปล่าซะหน่อย .. ผมมีสิทธิ์ด้วยรึไง”

“นี่ไง .. อาการคนงอนชัด ๆ”

ฮยอกแจหันมาทำหน้าบึ้งใส่ ก่อนจะสะบัดหน้าไปอีกทาง เยซองหัวเราะกับท่าทางตลก ๆ นั่นแล้วถือโอกาสโอบรัดร่างบางเอาไว้หลวม ๆ ฮยอกแจสะดุ้งโหยง มือเล้กแกะวงแขนแกร่งออกแต่ก็สู้แรงของเยซองไม่ได้ ใบหน้าหวานขึ้นสีเรื่อ

“ปล่อยนะ” บอกเสียงแผ่ว เมื่อเยซองกดจมูกลงบนพวงแก้มใส แม้จะพยายามหลบเลี่ยงแต่ก็ไม่พ้นคนเจ้าเล่ห์


คนที่ทำให้ฮยอกแจใจอ่อนทุกทีที่อยู่ใกล้ ..


“ก็ฮยอกแจมีงานเยอะแยะนี่นา เดี๋ยวก็จัดรายการ เดี๋ยวก็งานโชว์ตัว .. อยู่ห้องคนเดียวพี่ก็เหงานะ” เยซองเอ่ยขึ้นข้าง ๆ หู

“แล้วไงครับ?” ถามเสียงเรียบขึ้นลอย ๆ

“คิดถึงไง”

“พี่เยซองว่าไงนะ ผมไม่เห็นได้ยินเลย” ร่างบางกลั้นยิ้มจนหน้าแดง เยซองเห็นดังนั้นเลยสูดความหอมจากพวงแก้มใสของคนตรงหน้าอีกรอบ

“ดื้อจัง! คิดถึงฮยอกแจไง”

“แล้วพอผมมาหา .. พี่ก็เอาแต่อยู่หน้าคอมนี่นา แล้วอีกอย่างจะเหงาได้ไง .. เจ้าเต่าของพี่ก็อยู่ด้วย” ฮยอกแจยังเอ่ยเสียงงอน ๆ ออกมา เยซองขำในลำคอพลางเอาคางเกยที่ไหล่ของร่างบาง

“มันไม่เหมือนกัน” เยซองเอ่ยขึ้น

“ฮยอกแจไม่เหมือนใคร ๆ เพราะฮยอกแจเป็นคนพิเศษ” ร่างบางส่งเสียงในลำคอ ก่อนจะเอ่ยออกมาว่า

“เพราะพี่ไม่เคยสนใจน่ะสิ” ฮยอกแจบ่นออกมาอย่างน้อยใจ เยซองกอดรัดร่างบางให้แน่นขึ้นอีก

“ขี้น้อยใจจัง”

“ก็มันจริง!” ฮยอกแจยังเถียงออกมาด้วยน้ำเสียงตัดพ้อ ดวงตาหลุบลงต่ำพลางอมลอมจนแก้มป่อง เยซองเลยยกนิ้วมาจิ้ม ๆ ที่แก้มคนตรงหน้าอย่างหมั่นไส้

“มันเขิน”

“นี่พี่เขินเหรอ?” ร่างเล็กทำตาโตแล้วกวาดตามองคนรักไปมา เยซองยิ้มจนตาหยีแล้วพยักหน้า

“โกหกผมล่ะสิ” ฮยอกแจทำท่าไม่เชื่อ เยซองหัวเราะออกมาอีกครั้ง ร่างบางเริ่มหมั่นไส้ เอะอะเยซองก็ขำ ขำด้วยท่าทางน่ารักจนเค้าเริ่มหวั่นไหวอีกแล้ว

“เราคบกันมากี่ปีแล้ว” ฮยอกแจเอ่ยถาม

“ไม่รู้สิ .. ไม่ได้นับ”

“พี่เยซอง! จำหน่อยสิ .. ผมให้ความสำคัญกับเวลานะ” ร่างบางทำหน้าหงิกอีกครั้ง เยซองยิ้มตามแบบฉบับ แล้วเอ่ยเสียงทุ้มออกมา

“จะจำทำไมว่าคบกันมากี่วัน แค่มีฮยอกแจอยู่ด้วยทุกวันพี่ก็ดีใจแล้ว” เยซองเอ่ยขึ้นเบา ๆ และแน่นอนว่าฮยอกแจก็หน้าแดงไปตามระเบียบเรียบร้อยแล้ว

“จริงเหรอ?”

“ดื้อจัง!” เยซองดุออกมาอีก คราวนี้ฮยอกแจเลยหัวเราะออกมาเบา ๆ แกะวงแขนแกร่งออกแล้วหันไปเผชิญหน้ากับคนรัก

“ดื้อกะพี่เยซองคนเดียว”

“นิสัยไม่ดีเลยแฮะ .. แฟนใครเนี่ย?” เยซองยกมือขึ้นจิ้มหน้าผากคนตรงหน้าแรง ๆ

“เบื่อผมบ้างไหม?” ฮยอกแจเอ่ยถามขึ้น เยซองขมวดคิ้วเป็นปมอย่างสงสัย

“ก็ผมทั้งดื้อขนาดนี้ เอาใจใครก็ไม่เก่ง หาเรื่องให้พี่ปวดหัวได้ทุกวัน เป็นแฟนที่นิสัยไม่เอาไหนสักอย่าง แต่ .. พี่ก็ยังคบกับผม ไม่เบื่อ ไม่อยากเลิกบ้างเหรอ?” ฮยอกแจทำหน้ายุ่ง ๆ แล้วถามเยซองเหมือนไม่ได้ใส่ใจนัก

“แล้วถ้าเกิดไม่มีพี่ .. ฮยอกแจจะเป็นยังไงล่ะ?” เยซองถามกลับ ใบหน้าหวานขมวดคิ้วเป็นปม พองแก้มจนป่องแล้วเอ่ยออกมา

“เหงาสิ .. ไม่เอาอ่ะ เลิกพูดเหอะ แค่คิดผมก็กลัวแล้ว” ฮยอกแจเอามือแตะที่ปากของตัวเองแล้วส่ายหน้าเหมือนรับกับสิ่งที่ตนเองคิดไม่ได้ เยซองเอื้อมมือไปจับมือของร่างบางเอาไว้หลวม ๆ

“คงเป็นเหมือนพี่มั้ง” เยซองเอ่ยขึ้น

“ก็ถ้าไม่มีฮยอกแจมาดื้อ คอยเอาแต่ใจตัวเองพี่ก็คงเบื่อแย่ ถ้าไม่มีฮยอกแจมากวนประสาทตอนกลับมาจากทำงาน มันก็คงไม่มีสีสันหรอก คบกันมานานขนาดนี้ .. ถ้าเบื่อฮยอกแจพี่ก็คงเลิกกับนายตั้งแต่ตอนแรก ๆ แล้วแหละ แต่ไม่เห็นเบื่อเลย ไม่เห็นอยากให้ฮยอกแจไปไกล ๆ เลย” เยซองเอ่ยแล้วจูบเบา ๆ ที่หน้าผากคนตรงหน้า

“มันมากกว่ารักอีกน่ะ ..” เยซองเอ่ยเบา ๆ แล้วยิ้มตาหยี

“จริงเหรอ?”

“ไอ้ดื้อ! ถามอีกแล้วนะ” เยซองเอ่ยกลั้วหัวเราะ เมื่อเห็นท่าทางเหมือนเด็กของคนรัก

“ก็เพื่อความแน่ใจ” เถียงเสียงอ่อยออกมา แล้วก้มหน้าลงด้วยท่าทางเอียงอาย

“ต้องพิสูจน์ไหม?”

เยซองถามกลับ ร่างบางพยักหน้าหงึกหงัก ก่อนจะโดนร่างหนารวบเข้ามากอดอย่างรวดเร็ว เยซองกดริมฝีปากลงบนหน้าผากเนียนใสเบา ๆ แต่ทว่าหนักแน่น

“รักเราน่ะ .. นานไปแต่ก็ไม่ได้เก่าตามเวลานะ”

“อื้อ! รักพี่ที่สุดเลย” ว่าพลางซุกร่างเข้าไปหาร่างหนา เยซองกอดรัดแน่น ๆ อย่างเต็มใจ ใบหน้ากลมค่อย ๆ คลี่ยิ้มออกมา

“พี่ก็รักเด็กดื้อของพี่เหมือนกัน”

เสียงหัวเราะดังไปทั่วห้องสี่เหลี่ยมที่มีแค่คนสองคน ไอรักกรุ่นกลิ่นอบอวลไปทั่วห้องนั้น เยซองกอดรัดคนตัวเล็กเอาไว้แน่น จมูกยังคงฝังบนแก้มใสไม่ขาดช่วง และฮยอกแจเองก็เต็มใจให้คนรัก


รักของพวกเค้าไม่ได้หวือหวา .. แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าไม่รักนี่นา











TALK WITH ME ..
ที่ไม่ได้อัพเพราะอีบ้านี่ทำพาสหายค่าพี่น้อง กร๊ากกกกกกกกก
เมื่อคืนนั่งงมอยู่นานกว่าจะเจอ - -'' แล้วก็ ,, จะทยอยเอามาลงทุกวันนะค่ะ